ทุกวันนี้หลายคนตั้งคำถามว่า ในเมื่อมือถือและวิทยุสื่อสารแบบใส่ซิม (PoC - Push-to-Talk over Cellular) สามารถคุยข้ามจังหวัดได้ทั่วประเทศ แล้วทำไมเรายังต้องมีวิทยุสื่อสาร ว.แดง อยู่อีก?

จุดแข็งสำคัญของ ว.แดง (วิทยุสื่อสารภาคประชาชน CB) คือการสื่อสารระหว่างเครื่องผ่านคลื่นวิทยุ RF โดยตรง:

เครื่อง A คลื่นวิทยุ (RF) เครื่อง B [ไม่ผ่านอินเทอร์เน็ต / ไม่ผ่านซิม / ไม่พึ่งเสามือถือ]

นี่คือเหตุผลว่าทำไมในงานความปลอดภัยและแผนรับมือเหตุฉุกเฉิน ว.แดง จึงมีคุณค่ามหาศาล ลองนึกภาพเหตุการณ์วิกฤต เช่น:

ในสถานการณ์วิกฤตเหล่านี้ เราไม่ได้สนใจแล้วว่าเทคโนโลยีไหนจะทันสมัยกว่า... แต่เราสนใจเพียงว่า ตอนนี้เรายังกดเรียกทีมงานของเราได้ยินหรือไม่? ซึ่ง ว.แดง ตอบโจทย์ Emergency Communication ในพื้นที่ได้อย่างแท้จริง

เพราะข้อดีของการไม่พึ่งโครงข่าย ก็ต้องแลกมากับข้อจำกัดสำคัญที่สุดคือ: ระยะทาง

วิทยุสื่อสารแบบ RF ไม่ได้คุยได้ไกลไร้ขีดจำกัด ระยะจริงขึ้นอยู่กับกำลังส่ง เสาอากาศ ภูมิประเทศ สิ่งปลูกสร้าง อาคารหนาทึบ หรือตำแหน่งผู้ใช้งาน หากอยู่หลังตึก อยู่คนละฟากของเมือง หรือลงชั้นใต้ดิน ระยะอาจลดลงอย่างมาก จึงเหมาะอย่างยิ่งกับงาน Local Communication ภายในไซต์งานหรือพื้นที่เดียวกัน

วิทยุแบบใส่ซิม (PoC) ใช้เครือข่ายโทรศัพท์มือถือ 4G/5G และอินเทอร์เน็ตในการส่งสัญญาณเสียง:

เครื่อง A สัญญาณมือถือ/Internet Cloud Server เครื่อง B

ดังนั้น หากทั้งสองฝั่งมีสัญญาณเครือข่าย คนหนึ่งอยู่ขอนแก่น อีกคนอยู่กรุงเทพฯ หรืออยู่คนละจังหวัด ก็สามารถกดคุยกลุ่มได้ทันทีเหมือนยืนอยู่ข้างกัน นี่คือข้อได้เปรียบมหาศาลสำหรับ:

แต่จุดแข็งของ ว.ซิม ก็คือจุดเปราะบางในตัวมันเอง เพราะอาศัย Infrastructure หลายชั้นอยู่เบื้องหลัง หากวันใดที่เสาสัญญาณล่ม ไฟฟ้าดับเป็นวงกว้าง หรืออินเทอร์เน็ตขัดข้อง การสื่อสารผ่าน ว.ซิม ก็จะหยุดชะงักลงทันที